προσπαθόντας να πώ κάτι, την στιγμή που όλοι εύχονται μ@λ@κίες...

Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας

Τάσος Λειβαδίτης

Ναι αγαπημένη μου.
Πολυ πριν σε συναντήσω σε περίμενα.
Πάντοτε σε περίμενα.

Σαν ήμουνα μικρό παιδί και με έβλεπε λυπημένο η μητέρα μου
έσκυβε και με ρωτούσε: "Τί έχεις αγόρι μου;"
Δε μίλαγα.
Μονάχα κοίταγα πάνω απο τον ώμο της έναν κόσμο άδειο απο εσένα.
Και καθώς πηγαινόφερνα το παιδικό κοντύλι
ήταν για να μάθω να σου γράφω τραγούδια.
Όταν ακούμπαγα στο τζάμι της βροχής
ήτανε που αργούσες ακόμη.
Όταν την νύχτα κοίταζα τα αστέρια
ήτανε γιατί μου λείπανε τα μάτια σου.
Κι όταν χτύπαγε η πόρτα μου και άνοιγα δεν ήτανε κανείς.
Κάπου όμως μέσα στον κόσμο ήταν η καρδιά σου που χτυπούσε.

Έτσι έζησα. Πάντοτε.
Κι όταν βρεθήκαμε πρώτη φορά - θυμάσαι;-
μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά
σαν να με γνώριζες απο χρόνια.
Μαι και βέβαια με γνώριζες.
Γιατί πριν ακόμα μπείς στην ζωή μου
είχες ζήσει μέσα τα όνειρα μου αγαπημένη μου.

(...)Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου,
έζησα ολόκληρη την ζωή.